Tatlong araw matapos akong (muling) masugapa sa Ragnarok Offline, SA WAKAS, pinansin ko rin ang isang manipis na librong matagal nang inaalikabok sa sulok (may dalawa o tatlong buwan na rin siguro).
Sa simula binuklat-buklat ko lang ito. Hanggang sa mapansin ko na lang na nanlalaki na ang mata ko sa pag-aninag sa dilim. Inabot na pala ako ng takipsilim sa pagbabasa AT ganado akong tapusin. Akalain mo'ng nagbabasa pala ako ng Bo Sanchez.
Unang subok. Pero sa unang subok kong 'to, nahinuha ko na agad na masayang tao si Mister Bo Sanchez (ngiti pa lang sa retrato niya sa likod ng libro).
Simple joys. Simple words. Yet, very heartwarming, indeed. Para tuloy pakiramdam ko ako si Mike (tama ba? 'Yung user na naging pusher ng drugs sa Last Order sa Penguin ni Chris Martinez).
Sa simula binuklat-buklat ko lang ito. Hanggang sa mapansin ko na lang na nanlalaki na ang mata ko sa pag-aninag sa dilim. Inabot na pala ako ng takipsilim sa pagbabasa AT ganado akong tapusin. Akalain mo'ng nagbabasa pala ako ng Bo Sanchez.
Unang subok. Pero sa unang subok kong 'to, nahinuha ko na agad na masayang tao si Mister Bo Sanchez (ngiti pa lang sa retrato niya sa likod ng libro).
Simple joys. Simple words. Yet, very heartwarming, indeed. Para tuloy pakiramdam ko ako si Mike (tama ba? 'Yung user na naging pusher ng drugs sa Last Order sa Penguin ni Chris Martinez).
"Life is good, pare."Yun nga lang, siya dahil sa drugs. Ako, dahil sa libro.
0 comments:
Post a Comment