Advanced Thanksgiving

Sumakto sa pagsalubong sa Thanksgiving Day ang schedule ng Drive Test ko..

AT ang pagpasa ko.

Kaya naman...

Sa kapatid ko, sa nobyo niya, sa kabarkada nila, sa driving instructor ko, at sa kuya ko

Mula Bellevue, Washington lumipad papuntang Washington DC, at bumalik sa Bellevue pagkatapos ay sa Mount Vernon...

Talagang literal na malayo ang naging paglalakbay ko para sa "Extensive Driving Training" ala "VIP treatment"

Alam kong hindi matatawaran ang pagtitiyaga n'yong lahat sa akin. Salamat sa pagtitiwala at pagbibigay-motibasyon, Brent, Giovanne, at Sir Jim. Sir Jim, extra na pasasalamat sa mga kwento at katatawanan.

Sa minamahal ko namang kapatid, inunawa ko ang "hindi-dahil-kapatid-kita" na atmosphere sa inyong dissatisfaction sa aking performance at katunaya'y ipinagpapasalamat ko ito dahil nagsilbi itong challenge para sa akin. Aminado naman akong tatanga-tanga talaga ako at nagiging makakalimutin sa sobrang panic, pero alam kong alam nyong natuto naman ako.

Dahil kung hindi, papasa ba ako?

Bagamat, alam kong hindi naman talaga excellent ang 88%. At, oo bumangga ako sa curb sa parallel parking kahit makailang beses akong nag-practice at halos maubusan na ng pasensya hindi lamang ang kuya ko saken, kundi pati na rin mismo ang sarili ko...

Still, I passed the test.

Bagamat, hindi rin maiaalis ang teorya ng Divine Intervention dahil nang una kong masilayan ang testing officer na na-assign sa akin, ay pakiwari ko'y siya'y hulog ng langit...

dahil hindi siya mukhang kumakain ng tao, lalo na ng nerbyosong noobs na gaya ko... kaya rumelaks ako nang magsimula na ang aking drive test.

kaya, ABOVE ALL, kay God...

MARAMING SALAMAT PO SA WAKAS MAY ISASAMPAL NA AKO SA PAGMUMUKHA NG LETSENG BOUNCER SA BILLIARDS & BAR NA NAMAHIYA SA AKIN DAHIL SA KONTROBERSYAL KONG NON-PHOTO I/P NOONG HALLOWEEN!

Gusto ko rin siyempre pasalamatan the rest of my immediate family for the moral and financial support; Ma and my sisters for the former, Pa for the latter.

Mommy

Antok na antok na ako. Idadaan ko na lang sa (ating) kanta...

"Meet You There" by Simple Plan

Now you're gone,
I wonder why
You left me here,
I think about it on, and on,
and on, and on, and on, again.
I know you're never coming back,
I hope that you can hear me,
I'm waiting to hear from you..

Until i do,
You're gone away,
I'm left alone,
A part of me is gone,
And I'm not moving on,
So wait for me,
I know the day will come..

I'll meet you there,
No matter where life takes me to,
I'll meet you there,
And even if I need you here,
I'll meet you there.

I wish I could have told you,
The things I kept inside,
But now I guess its just too late.
So many things remind me of you,
I hope that you can hear me,
I miss you,
This is goodbye,
One last time..

You're gone away,
I'm left alone,
A part of me is gone,
And I'm not moving on,
So wait for me,
I know the day will come..

I'll meet you there,
No matter where life takes me to,
I'll meet you there,
And even if I need you here,
I'll meet you there,
No matter where life takes me to,
I'll meet you there,
And even if I need you here,
I'll meet you there.

I'll meet you there....

And where I go you'll be there with me,
Forever you'll be right here with me..

I'll meet you there,
No matter where life takes me to,
I'll meet you there,
And even if I need you here,
I'll meet you there,
No matter where life takes me..
I'll meet you there,
And even if I need you..
I'll meet you there...

I'll meet you there...
I'll meet you there...

Apat na taon na.

Hindi ako gumawa ng pangako. Pero hanggang ngayon, patuloy na nagluluksa (dahil hanggang ngayon, guilty pa RIN ako). Kaya tuwing sasapit ang bisperas ng Nobyembre, ginugunita ko ang iyong anibersaryo.

Wala akong kandilang maititirik ni bulaklak na maiaalay. Hindi kita madadalaw. Pero gusto kong malaman mo na buhay na buhay ka sa aking alaala.

Maisip lang kita, nawawala ako sa sarili ko. Kaya kahit antok, pagod, gutom, o sakit nababalewala. Yun nga lang, kapalit nito ang isang tabo ng pinigang t-shirt/pillowcase/bedsheet na may kasama pang uhog.

Sa'yo, nagiging posible ang malunod sa pangungulila. Hindi ko na kailangang magbasa ng nobela o manood ng pelikulang pandrama. Kahit nga pagtigil ng oras, posible rin.

Taong 2004. Isang taon pagkatapos kong mamemorya ang liriks ng kanta, na halos pagsawaan ko na dahil naging corny na ang pop-punk na genre, saka ka naman nawala.

Apat na taon na.

May talab pa rin. Itong kanta. At ang iyong alaala.

Thoughtful Flies: "Mapalad ang mga ipinanganak na dalawa ang ina."

Fan

The last book he read according to my Official Stalking Notebook is a Russian classic, "Fathers and Sons". Last night, I managed the first 20 pages of the same book which i coincidentally had (one of the "untouched") but I didn't have a good night's sleep. Sadly, my brain isn't really into the classics.

Honestly, I wonder if he would in any way be interested in a rabid teen fic reader? Doesn't it sound like too childish for a child prodigy who's into film and classic literature and stuffs of which i suck at?

I also tried doing food trips months ago but as it turns out, mine can never actually level with his sophisticated ones. I'm in awe with his food reviews.

Our only common denominator is that we both like Ned. Well, I like Ned a lot. He's the most sarcastic of the young writers I've (so far) read. I'm not talking about his books. I'm talking about his rantings in life. Holy cow, do i also need to confess i'm stalking him in his blog for nearly two years?

If wishes do come true and comes the moment when I finally get to personally meet him and see him face-to-shoulder or face-to-elbow (?!?), I think I'd run amuck and kill him in an instant before i could even speak because I like him too much. In fact, i like him so much so that there's no way for me to actually love him.

It's like a feeling when desire surpasses love. A feeling beyond love. Impossible? With death, no.

Ugh!

How dare of me think of murdering him. This world would be a more interesting place to live in if there would be a lot like him.

I like him because he writes effectively. Proper. Conventional. Simple yet nice. His words are so calm no matter how much he seemed to be upset or sarcastic. The exact opposite of Ned's, from which I pattern mine (loud, angry, and eccentric). He has this "taming" effect on me. I don't know how to explain it but it's so much like the "trance" effect of the full moon on me. Or maybe because of the polarity in our writing style? Although sometimes, he sounds corny. Still, he's more mature than most of the guys his age, and even those way older than him. He knows how to use his brain. He thinks. And he thinks right. I guess there's so much I could learn from him. Most of all, he doesn't smoke and it's the coolest of all.

I don't like him that i would want to flirt with him. I like him that I want to learn more about him.



A piece of memory recovered from my old notes.

"Kailanman, hindi niya (Bonifacio) isinuko si Rizal."

Patay na ang isa sa mga paborito kong guro sa unibersidad.

Tatlong araw na ang nakararaan. Nasa Kule raw. Hindi na ako nakakabasa ng dyaryo mula nang ma-confine ako sa pugad kong Institute. Kakatwa dahil katabi lang naman namin ang AS pero hindi umaabot sa amin ang distribusyon.

Naaalala ko sa kanya si Ginoong Frank Mccourt at ang araw na binasa ko ang libro nitong Teacher Man. Asiwa ako sa kanyang klase noong unang araw ng pasukan. Ayaw na ayaw ko noon kay Jose Rizal sa irasyunal na paraan. Higit sa lahat, napatda ako nang malaman kong may kahirapan siya sa pagsasalita at kinakailangan pa niyang gumamit ng mikropono.

Pero nabago ako ng kanyang kurso. Binago niya ako. O marahil, tinuwid niya ang kanang bahagi ng utak ko.

Gusto ko siya hindi lang dahil sa binigyan niya ako ng uno o hindi niya kami nirerequire na tapusin ang dalawang nobela ni Rizal. Hindi rin dahil give-away ang mga exam niya at pwedeng magpasa ng mga reaction paper bilang bonus points. Paborito ko siya dahil sa kabila ng kanyang kapansanan at pagiging mainitin ng ulo, nakukuha niyang ngumiti bago mag-dismiss ang klase. At sa ngiting iyon na puno ng sinseridad nasilip ko ang anyo ng buhay ng tao sa punto de-bistang itinatanggi ko. Sa kapirasong natutunan ko hinggil sa kanyang buhay, hindi ko lubos maisip kung paano ako magtatagal sa mundo, sakali't ako ang nalagay sa kanyang sitwasyon at nangyari sa akin ang mga karahasang nag-iwan ng pilat hindi lamang physically, kundi mentally and emotionally. Lalo't higit, hindi ako ngingiti sa buhay nang ganoon. Matapos ang bangungot na nangyari? Hinding-hindi.

Mommy

The girl from Ellen Wittlinger's Hard Love escaped from the person that her parents had tried to manufacture inside her BUT if I were her, I’d give up everything just to get back to the person I’ve been manufactured.

Before the gold, silver, and bronze medals. Before the Simple Plan fanaticism. Before the one hundred thousand pesos. Before the flunking grades. Before my first taste of vodka. Before the alternating bingeing and starving fad. Before the shaved hair. Before the corny jokes and childish pranks. Before the leisurely angst and manic depression. Before the rock band concerts. Before the advocacy against apathy. Before the lost communications and ceased friendships. Before the unexplained loneliness, emptiness, and apprehension. Before self-pity. Before the poison gnawed my soul.

I wore brightly-colored dresses with matching ribbons tied on my hair, poised and smiling in front of the camera, popular among young and old, i.e., sweet, friendly, and basically, a bigmouth but in a cute nice way, a devout Catholic who enjoys giving coins on mass, who's fascinated with adults and so imitates their gestures and/or the way they talk/speak and even think, and last but not the least, is rich both in money and love.

I had a happy and wonderful childhood.

I was manufactured into a high quality all because of the person who noticed me sleeping in a worn-out "butaka" (a folding chair made of abaca) with holes, took me, fed me with Filipino dishes and kakanin, ordered and bought dresses for me, threw big parties during my birthdays with balloons and cakes and ice creams and party hats, took me to church every morning and gave me prayer books, gave me my first job as a cashier when I was barely four, slept beside me in big soft bed with large huggable pillows, brought me to garden shows, taught me to appreciate the beauty of nature through the garden with lots of orchids and anthuriums, made my gown for Reyna Elena, and allowed me to witness a pious living despite a life of struggle with diabetes.

It kills me to see myself as I am now...alive, yet useless. I could have lived with less guilt if I had been with her (paid her a visit) on her few remaining months or days. Instead, I was hurrying to hug the future, my selfish dream.

In the end, I lost even that selfish dream because it was after all, a dream I couldn't fulfill now that she's gone.

I failed with my first patient.

When I quoted Holden Caulfield before, I meant it. I’m keeping my promise.

Happy Birthday, Mommy. I miss you.



Story inspired by Stefan's "Take Me Back To The Start"

Sir Monico Atienza

I got this post from my Friendster bulletin. It actually came from one of my teachers, concerning my teacher last semester in Philippine Institutions 100, better known as RIZAL.

I'm still in shock, I can't help but post it here. Today's the 31st of December, three hours before the New Year.

Dear Friends,

We are writing you on behalf of Prof. Monico M. Atienza, who has been comatose since December 23, 2006. An undetected mass in his throat gradually blocked air passage, which finally led to successive heart seizures.

Monico is the president of the First Quarter Storm (FQS) Movement, an organization of activists in the 1960s and 1970s. In various ways, he has continuously helped and inspired activists of people’s organizations and institutions, especially the youth and students.

As a political prisoner during martial law, Monico was heavily tortured and held in solitary confinement. Government intelligence claimed that he was a ranking member of the Central Committee of the Communist Party of the Philippines and head of its NationalOrganization Department when he was arrested in 1974. Released in 1977, he went back to the university.

As secretary-general of the militant Kabataang Makabayan (Patriotic Youth) in the late 1960s, he was among the indefatigable architects of the youth and student activism that eventually expanded to help establish today’s formidable progressive mass movement in the Philippines.

In 1987, he survived an assassination attempt by a death squad of thePhilippine military which claimed the lives of two colleagues. Monico’s health, already deteriorated by the torture in 1974, all the more worsened with the injuries he sustained in the incident. A shrapnel remains imbedded in his head and a leg wound would not heal to this day.

Now confined at the Central Intensive Care Unit of the Philippine General Hospital, Monico is kept alive by a life support system. His condition remains critically stable.

Monico has no source of income other than his teaching at the university. The meager health benefits available to him are not enough to sustain the cost of hospitalization and probabletherapy.

Let us all help a great comrade, mentor and friend.

Donations may be personally given to Bernardita “Didith” V. de Guzman of the First Quarter Storm Movement ordeposited to:

Bank: Bank of the Philippine Islands
Address: Diliman Branch, Quezon City, Philippines
Account Name: Alberto S. Aguilar
Savings Account Number: 4259-0220-91
Swift Code: BOPIPHMM

For Task Force Monico M. Atienza,
(Sgd.) Bonifacio P. IlaganChair, First Quarter Storm Movement

I would like to post in here what I've written for him as my final paper (the very reason why my tummy is suddeny feeling quesy):

Paglalagom
Huling Papel sa P.I. 100 (MHV2)
Setyembre 10, 2006

Tapos na ang kurso ng P.I.100 subalit hindi rito nagwawakas ang pagkatuto na makiramdam sa lipunang ginagalawan. Hindi rin dito nagwawakas ang dakilang pagkilala sa pambansang bayani at kanyang mga naimbag sa kasaysayan ng bansa. Manapa’y ito pa lamang ang simula ng tunay na pagkagagap sa mga bagay na naitago o naisantabi o di kaya nama’y natabunan (o sadyang tinabunan) ng mga kaganapang maaaring nagpabansot sa kaisipan ng sambayanang Pilipino dala na rin marahil ng depektibong sistemang nag-ugat sa hindi pa matukoy na partikular na dahilan at patuloy pa ring umiiral magpaghanggang sa kasalukuyan.

Sadyang isang napakadakilang bagay ang kaliwanagang naidulot sa akin ng kursong ito. Tunay ngang hindi matatalos ng isang isip na hinubog ng mga maling haka-haka at mga kwentong barberong napulot lamang sa tabi-tabi ang katotohanan, maliban lang talaga sa loob ng silid-aralan kung saan ang guro’y malay sa kanyang papel bilang tagapaghubog ng kaisipan, tagapanday ng karunungan, at tagapag-akay sa “pag-asa ng bayan” sa kaliwanagan.

Lahat ng aking mga kinalakhang na alam tungkol sa kasaysayan, lipunan, at higit sa lahat sa pambansang bayani ng aking bansa ay naituwid at naitama sa katotohanan. Ngayon ko napagtanto na ang aking reasoning sa kung bakit ko inayawan si Rizal at ang kanyang mga nobela noon ay isang kabuktutan. Natuklasan kong ang tunay palang dahilan kung bakit inayawan ko siya (at ang kanyang mga nobela at kahit ang kanyang mga dakilang nagawa) noon ay hindi ko naman pala talaga siya nakilala sa simula pa lang, at inangkop ko rin lamang ang aking dahilan sa mga sabi-sabi ng iba na pawang mga negatibo.

Para mas maging malinaw, narito ang ilang konkretong (buktot) mga kinalakhan kong alam patungkol kay Rizal. Siya ay ilustrado, ibig sabihin, nakapag-aral, pero ang kaalamang natuklasan ay sinarili lamang dahil bilang mayaman, ang stereotipikal niyang imahe ay makasarili o gahaman, at sa kabuuan, siya ay masama. Hindi siya dapat kilalanin bilang pambansang bayani dahil bukod sa siya ay mayaman, hindi naman siya sumali sa rebolusyon. Si Andres Bonifacio, ang tunay na rebolusyonaryo, ang dapat na maging pambansang bayani ng Pilipinas. Babaero siya at hindi ito magandang halimbawa, kaya hindi siya karapat-dapat kilalanin. Siya ay Anti-christ at marami ang kanyang mga kultong nakabase sa Bundok Banahaw. At bilang huli, ang kanyang mga nobela ay romantikong kwento nina Crisostomo Ibarra at Maria Clara (sa Noli), at kinopyang kwento lamang mula sa banyagang nobelang Count of Monte Cristo (sa Fili).
Ngayong natapos ko na ang kursong P.I.100, hindi ko malaman kung ako’y mapapahagalpak sa tawa o mamumula sa kahihiyan o lubos na maaawa sa aking sarili dahil sa mga napulot (at ginusto kong pulutin) kong mga kabuktutang nabanggit. Dito ko na siguro ikakabit ang natutunan ko mula sa pakikinig sa symposium na aking dinaluhan noong simula ng semestre – ang rebolusyon ng isip na isinulong noon ni Rizal. Kaya pala nagkakaroon ng mga mapanupil o depektibong sistema sa lipunan dahil mismong mga taong bumubuo sa lipunan ay hindi malay sa tunay na kahulugan ng mga bagay-bagay na pinili nilang maging bahagi ng kanilang buhay, lalo na sa mga bagay-bagay na sila mismo ang lumikha pero hindi nila nagawang kontrolin, sa halip, sila pa pala mismo tuloy ang kinokontrol. O kung malay man sila sa mga kaganapan, hindi naman sila malay sa kanilang karapatan at tungkuling gumawa ng nararapat na hakbangin para wakasan ang pagiging depektibo o mapanupil ng sistema. Sa kaso ko, hindi ko muna kinilala si Rizal sa pamamagitan ng pagsasaliksik (sistematikong paraan) dahil pinili kong maging tanga (biktima ng ignorance) sa paniniwala sa mga kwentong barbero tungkol kay Rizal. Mabuti na lamang at hindi pa huli ang lahat, at naituwid ang aking kaalaman. Pero hindi madaling baliin ang kinasanayang gawi’t pag-iisiping isang tao kaya nga ako ay nagulat kung papaano ko nabuksan ang aking isip sa pagpasok ng bagong mga ideya. Ibig lamang sabihin nito na naging epektibo ang pagtutuwid ng guro sa kabuktutan ng kanyang estudyante. Hindi rin naging sagabal ang kawalan ng boses ng guro at ang kaiklian ng attention span ng estudyante sa pakikinig sa loob ng klase upang ang tinig ng katotohanan ay maulinig ng buong klase. Kaya ngayon, masasabi kong kaya naman palang matuto ng isang estudyante kahit nakapikit ang mata at may busal ang kanyang bibig basta’t talos niya kung ano, bakit at para saan ang pinag-aaralan sa loob ng silid-aralan. Dapat may malinaw na unawaan sa pagitan ng guro at kanyang estudyante upang ang diwa ng edukasyon ay maging epetibo at magkaroon ng kaganapan.

Ibig kong sabihin ay kayang matuto ng estudyante sa pakikinig lamang at pag naunawaan niya ang kanyang pinakikinggan dahil alam ng guro ang kanyang tinuturo at naipaabot niya ito nang malinaw sa kanyang estudyante, hindi na mahihirapan ang estudyante sa pagbabasa, pagrerebyu, at pag-aaral sa kursong yaon. Hindi ko sinasabing sapat na ang makinig at hindi na kailangan pang magbasa at mag-aral, dahil makatutulong sa pagpapalawak pa lalo ng kaalaman ang dalawang huli. Bagamat sa kaso ko, hindi ko maitatanggi na ang nauna ang pinakanapakinabangan ko nang husto. Hindi ko kase nabasa nang buo ang dalawang nobela at ang iba pang mga sangguniang teksto pero pinunan naman ng aking pakikinig ang mga hindi naabot ng aking mata sa pagbabasa. At sa mga resulta naman ng mga naging mahaba at maikling pagsusulit, naging maayos naman ang aking iskor. Hindi naman kataasan ang mga grado pero ipinagmamayabang kong bunga ang mga iyon lahat ng mga natandaan ko lamang sa pakikinig sa loob ng silid-aralan at kakaunting mga binasa. Ang ibig kong sabihin, ang estudyante pag naunawaan ang kanyang pinag-aaralan, lalabas at lalabas ang appreciation niya sa kurso pagdating ng evaluation (e.g. pagsusulit), sa kabila ng mga kakulangan o limitasyon na maaari niyang kaharapin (e.g. hindi nakapagbasa nang husto).

Sa pagsasara ng unang semestre, gusto ko lang ihayag ang aking lubos na kasiyahan at pagtatangi sa kursong ito. Unang-una, hindi ko inakalang ang dating mga nobelang tinutulugan ko lamang sa mataas na paaralan ay mababasa ko, kahit pahapyaw. Ikalawa, ang dakilang bayani sa likod ng dalawang nobelang ito na ayaw kong kilalanin bilang pambansyang bayani, ay siya palang pakatitingalain ko ngayon dahil sa labis-labis na dakilang mga bagay na nagawa niya para sa bayan kung kaya’t siya’y marapat lang nga talagang barilin sa Bagumbayan. Ikatlo at panghuli, higit na masaya, kapaki-pakinabang, at kapupulutan ng maraming aral ang klase sa loob ng silid-aralan kaysa ang mag-field trip.